مشقِ شب ...

کاش آنقدر فقیر نبودیم تا برای پایمال شدن , قلب هایمان را تقدیم سرنوشت کنیم ...

صفحه اصلی | آرشيو مطالب | تماس با من | وبلاگ رسانه

با چشمام فرياد زدم

بمون

ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا اا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا اما ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا اا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا

افسوس

که هيچوقت پشت سرشو نگاه نکرد

تا فرياد چشمامو بشنوه

ب ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا اا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ر ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا اا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ن

\|	نوشته شده توسط سید حمید ...

من و

تو هر دو درگير يه حسيم

همين حس عزيز با تو بودن

همين شوق تماشا کردن تو

همين دل ضربه هاي هر شب من

تو شکل ماه ميموني و مهتاب

که مَشقِ شَب تماشاي تو ميشه

به من که بی هوا نزديک ميشي

هوا شکل نفس هاي تو ميشه

من اون گم کردتم که لحظه لحظه

تموم راه پشت رد پاشي

کسي از ما به هم نزديکتر نيست

مگه مي توني از من دور باشي

دارم تو آينه ها شکل تو ميشم

شبيه تو که نزديکي به دريا

تماشا کردن تو ديوونگي نيست

تو رو حس ميکنم هر لحظه اينجا

همين جايي که من دلشوره دارم

تو مثل حس نزديک بهاري

دارم سر مي رم از تو هر دقيقه

تو هم حس ميکنم اين حالو داري

تموم خونه غرق بُويِ عِيدَه

يه عطري غير هر روز و هميشه

ميون ما يه شب راهه از اينجا

همين شب تا سحر يک صبح ميشه

\|	نوشته شده توسط سید حمید ...

نَباف ! اينقدر گيسوان فلسفه را نَباف
نَباف ! اينقدر گيسوان فلسفه را نَباف			نميدهد عـشق بـُوی
آنچه يک عمر برای توجيه خود و زندگيت به هم بافته ای ذَره ای			نميدهد عـشق بـُوی
و ناچار آخر قضيه تلخ گره ، تا نپاشد از هم باز نخواهد شد نَباف اينقدر و از دانسته هايت نگو که مَغزِ تمام نخبگان جهان برای لحظه ای		است عاجز اتصال برقراری
	نَباف به هم يک ريز ، نَباف تو گم شده ای در لابه لای بافته هايت و نمی دانی ؛ اين همه وقت برای منطقت و ظاهری که می خواهی خاص باشد چه حيف می شود بی ياد دوست غافل از اينکه اگر يک نَخَش دَر رَوَد تمام عمر را بيهوده رَفته ای ، تا انتها
رها باش خود باش خودی که اوست بی تَکلف ، با صفا ، ساده باش
خود را پيچيده نکن ، فرياد بزن ، گريه کن برای دوست				نَگَرد ميکنند زيبايت می کنی
خاک باش و برويان ، باران باش و مرطوب کُن خُشکی چهارچوبت را ابراز کُن
دنبال زندگی و خوشبختی در لابـه لای کتابـها و واژها يي که فکر زيبايي درون توست الفاظَش نوک زبانت به ياد آورشان بگو نَترس و قلبت را در دست بگير و بِگو ؛

عاشِقَم عاشِقَم عاشِق

\|	نوشته شده توسط سید حمید ...

همه کم کم علامت سؤال می شويم ، خَم

بدون اينکه يکبار از خود سؤال کرده باشيم

آن نقطه چيست که زير پايمان می نشيند

و به زير خيلی از سؤالها نيست

که خم می شوند

بیخود !

بی خود !

Hamid ...

\|	نوشته شده توسط سید حمید ...

ساده با تو حرف ميزنم ؛ مثل آب بادرخت ، مثل نور با گياه

مثل شب نَورد خسته ای با نِگاه ماه ، ساده با تو حرف ميزنم ؛

اَنـد ؟

کشانـده

به ناکُـجا

مَرا چـنين

ناگهان چرا

مَـن ؟

در نِـگاه

و مُضطرِب

اينچنين مات

خيره مانـده

کيست اينـکه

من !

نه ،

نه اين من نيستم !

اين غريبه ی

شِکسته کيست ؟

مادرم کجاست ؟

من کلاس چندمم ؟

دفترم

کتاب فارسی

جزوه های خط من کجاست ؟

من چرا چنين هراسناک و مُضطرِب

من که در کلاس جزء بچه های خوب بودم ساکت و صبور من هميشه گوش داده ام

دَفترِ مَشقِ مرا نِگاه کُن

بارها و بارها بی غلط نوشته ام ؛

آب

آذر

پدر

نسيم

آفتاب

مَشق های من مُرَتب اَست

پس چرا چنين ؟

اين غريبِِ در حِصارِِ قابِ آينه

اينکه شانه ميکشد

به موی خويش کيست ؟

ساده با تو حرف ميزنم ؛

آن همه نگاه مهربان

آن همه درخت و پَرسه و پَرنده

آن همه سِتاره و سلام

آن همه پريدن و رسيدن

ميان موجی از ستاره پر زدن

آن خدا و شب های پرنيانی بهار

آفتابِ صبح پشت بام ، عطر باغچه

نردبان و از ميان شاخه ها

تا کنارحوض سبز خانه آمدن

باز هم به ماهيان سرخ سر زدن

ناگهان چرا ؟

چرا چنين اين همه شَبان تار

بی ستاره

بی پرنده

بی بهار

اين چِقدر بی شمار

شاخه های آهنی

که قد کشيده اند روبروی من

مات و گيج و گنگ مانده ام

ميان آنچه هست و نيست

نه !

نبوده هيچگاه اين حِصار و قاب جز دست های من

من هنوز کوچکم ، اين لباس را پس چرا بزرگ کرده اند !

اين يکی دو دفتر بزرگ

اين سه چهار قبض برق و آب

اين همه خيال و دوری و سراب

اين غذای صبح و شب

اين خطوط مُبهم کِتاب

عينکی که مانده روی ميز

اين زنی که نيست

مادری که هست

اين سوالهای بی جواب مال کيست ؟

ساده با تو حرف ميزنم ؛

اين توقف عجيب ، اين همه حساب ، اين شِتاب صبح ، اين حُقوق ، اين کار ، اين دروغ چيست ؟

من کُجا به آفتاب پشت کرده ام ، که سايه ای چنين هراسناک ، روبروی من صَف کشيده است ؟

من خودم نيستم !

اين اطاق هست ، ميز هست ، پُشتِ در دوباره کيست ؟ حِس مُبهمی ميان هستُ و نيست !

من بزرگ نيستم

من شاعر نيستم

همه اين شعرها را

بچه های کوچه گفته اند

من دِلم برای بچه های کوچه می تپد

من دِلم تنگ است

من دِلم گرفته

من دِلم برای هفت سنگ

من دِلم برای زوو

من دِلم برای آن شب قشنگ

من دِلم برای جاده ای که عاشقانه بود

آن سياهی و سکوت

چشمک ستاره های دور

من دِلم برای او گرفته است

ساده با تو حرف ميزنم ؛

من دِلم برای روزهای دورتر

قصه شبانه پدر

دست های بی دريغ دوست

چشم ها و لحن مهربان مادرم

من دِلم برای باغ ، بيشه ، فرصت غروب ، اولين ستاره ، پنجمين درخت سيب

من برای چشمه ای که با دِلم هميشه حرف داشت

بوی کوچه های نم ، چهره شما ، رقص برگ و شمايل نسيم ، روح مردم قديم

من دِلم برای سفره ای که ساده بود ، نان تازه ، طعم گوجه و خيار

چشم های مهربان ، دست های کار

من دِلم برای روزهای زندگی گرفته است

ساده با تو حرف ميزنم ؛

اين پَرنده ای که من کشيده ام چرا نمی پرد ؟

اين سِتاره ، سرد و کاغذيست !

اين درخت بی بهار مانده است

دانه های اين انار طعم مَرگ مي دهند !

من دِلم گرفته

هرچه می روم نمي رسم !

رَد پای دوست

کُوچه باغِ عِشق

سايه بان زِندگی کُجاست ...

Hamid ...

\|	نوشته شده توسط سید حمید ...

... سرها در گريبان است و قلم ها در خواب راه می روند و دلها چه بيهوده مي تپند
چه خوابی برای ما ديده است ... که زمان نمي داند کـسی
		...آيينه ها به نقـاب عـادت کرده اند و کلمات به دروغ
تو را نمی فهمد ... حرف کس هيچ

...صدای آب ديگر خواب شقايق و رويـش
				جوانـه را به ياد نمی آورد
عجب شهر دود آلودی است ...
اسـت شـب سياهی تيره تراز و مـاه

			...آيـا تو هم به سياهی من عـادت کرده ای


... چرا کسی فرياد نمی زند که آخر آسمان اين شهر روزی آبی بود ... ... خانه هايش غرق نور و ترانه و شادی بود ...
و مردمانش هرگز تو را در حسرت يک لبخند رها نمی کردند ...
			جاودانی عِـشقِ هياهویِ پُـر از خيابان ها

... سُفره ها پر از برکت و نورِ آسمانی بود
داشت ديگری و بـوی رنـگ ... هيچکس به انشای دلسوزی و معرفت صفر نمی داد و باران
	از امروز بود سخاوتمندتر و زمين چـه ... ابرها بی دريغ می بخشيدند
حرفهايم را اگـر گـوش نمی کنيد بـاز هم مي گويم

دلتان سبزتر از بهاری ترين فصل رويش بود ...
و مهرتان روشن تر از خورشيد ...
زمستان هم حدی دارد ...
Hamid ...

\|	نوشته شده توسط سید حمید ...

آه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه	ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه آ
اين منم ؟
	چرا اعضای بدنم پراکنده اند ؟
	چگونه زنده ام ؟
وقتی دريچه سينه ام را گشودم
با تعجب ديدم قلبم نيست
آخرين باری که ديده بودمش
صبح عيد بود
	با دستمالی از شکيبايي
	رفتم آيينه چشمانم را پاک کنم
	اما نشانه ای از آنها نبود
کجا گريخته اند ؟
	تا نبينند اين هرج و مرج را
	خواستم ساعت نبضم را تنظيم کنم
	اما حسی در بدنم نيافتم
وجودِ روبرويم تنديسي بيش نيست
که بي وقفه
مورد تاخت و تاز قرار گرفته است
حتی لباس هايش را بر تن دريده اند
خاک خورده و فراموش شده
	فکر کنم اين همزاد ديوانه من است
	که مات و متحيّر
	به گذشته بی رحمانه ايّام فکر می کند

Hamid ...

\|	نوشته شده توسط سید حمید ...

هميشه ؛	دستهايم از پاههايم درازتر بوده اند
هميشه ؛	دستهايم از پاههايم درازتر بوده اند
هميشه ؛	دستهايم از پاههايم درازتر بوده اند
هميشه ؛	دستهايم از پاههايم درازتر بوده اند
هميشه ؛	دستهايم از پاههايم درازتر بوده اند
هرچند ؛	دستم کوتاه از زمين و زمان
هرچند ؛	دستم کوتاه از زمين و زمان
هرچند ؛	دستم کوتاه از زمين و زمان
هرچند ؛	دستم کوتاه از زمين و زمان
هرگز نشد ؛	کلاهم را از شادی به هوا بيندازم
هرگز نشد ؛	کلاهم را از شادی به هوا بيندازم
هرگز نشد ؛	کلاهم را از شادی به هوا بيندازم
هرگز نشد ؛	کلاهم را از شادی به هوا بيندازم
هرگز نشد ؛	کلاهم را از شادی به هوا بيندازم
چــون ؛	هر وقت دست به سرم بردم آن را برداشته بودند
چــون ؛	هروقت دست به سرم بردم آنرا برداشته بودند
چــون ؛	هروقت دست به سرم بردم آنرا برداشته بودند
چــون ؛	هروقت دست به سرم بردم آنرا برداشته بودند
چــون ؛	هروقت دست به سرم بردم آنرا برداشته بودند

در زمستان زندگی

وقتی که به خودم می لرزيدم

هرگاه خواستم

با تن پوشی به خود کمک کنم

دستی در آستينم بود

حالا با

دستی دراز

سری بی کـلا ه

در يخ بنـدان عاطفه

با تن پوشی از حـرير عـشق

در مقابل دوربين هايان ايستاده ام

آيا کسی ميخواهد با اين پاکباخته

عکسی به يادگار بگيرد

\|	نوشته شده توسط سید حمید ...

ميدانی وقت نکرده ای هنوز زنگی به دل ، يا سری به خودت بزنی

حق با شماست يادم نبود نشانی از خود ، نداری آخر
			لا اقـل نامه ای بنويس بنويس بنويس بنويس بنويس بنويس بنويس نويس
راستـی سری به عـلی آبـاد دلت بزن بزن بزن بزن بزن



				دنيائيست دنيائيست دنيائيست دنيائيست دنيائيست دنيائيست دنيائيست دنيائيست دنيائيست براستی عجب
			دهيسـت ميکـنی که فکر آنجا آنجا آنجا آنجا آنجا آنجا آنجا آنجا آنجا



با موبايلت تماسی بگير ، مدام می گويد ؛ قلب مورد نظر در دسترس نيست

		مغز مورد نظر خاموش است ، شارژش تمام شده ،

	تلفن همراهت مُفت نمی ارزد ، متصل نمي شود به شارژ خـدا خـدا خـدا خـدا خـدا خـدا خـدا

\|	نوشته شده توسط سید حمید ...


	ايد آورده روزم
چه به باشد يادتان		نم خشکا مـی زنـده زنده
تازه را گلهای کــه


					ندارند
					را هـم
				زيبـايی
				خشکيدۀ
			حتی تاب ديدن
		بعضی با حقارت ديدشان

يادتان باشد چه به روزم آورده ايد از کسی که هر شب برای دشمنانش دعا می کند جنايتکاری ساخته ايد که غنچه های نشکفته را زنده به گور کند



			ايد آورده
			خودم
		که به سر
		مثل بلايی
	درست